افزایش پول دیجیتال

پس از اتمام این خواندن ، شما باید بتوانید:

• ویژگی های مختلف پرداخت را توصیف و مقایسه کنید.
• خطرات ناشی از بخش بانکی را با افزایش تصویب پول الکترونیکی و شناسایی وسایل کاهش آن خطرات ، توصیف کنید.
• دلایل و ویژگی های کمک به پذیرش سریع جهانی پول الکترونیکی را توضیح دهید.
• تأثیرات سناریوهای مختلف پذیرش پول الکترونیکی بر بخش بانکی را ارزیابی کنید.
• در مورد اقدامات نظارتی و سیاسی که می تواند در پاسخ به خطرات ناشی از افزایش تصویب پول الکترونیکی اجرا شود ، بحث کنید.

معرفی

در طی 20 سال گذشته ، جهان شاهد رشد بی سابقه ای در فناوری بوده است که در عوض پول دیجیتال را تقویت کرده است. اما پول دیجیتال برای چیست؟

پول دیجیتال به هر وسیله پرداخت (یا ارز) که به صورت کاملاً الکترونیکی وجود دارد ، اشاره دارد. بر خلاف ارز فیات (ارز سنتی صادر شده توسط دولت) ، پول دیجیتال ملموس نیست. شما آن را در جیب خود حمل نمی کنید زیرا یک قبض دلار یا سکه حمل می کنید. اشکال پول دیجیتال شامل موارد زیر است:

• ارزهای دیجیتال بانک مرکزی (CBDC) در اصل شکل مجازی یک ارز فیات هستند.
• "stablecoins" به صورت خصوصی صادر می شود که ارزش آنها به دارایی دیگری ، به عنوان مثال ، Diem و سکه USD است.
• پول الکترونیکی مانند ارزهای رمزپایه و M-Pesa.

در این فصل ، ما به دنیای پول دیجیتال می پردازیم و خطرات پیش روی بخش بانکی را ارزیابی می کنیم. ما همچنین به دلایل افزایش سریع پرداخت های دیجیتال نگاه خواهیم کرد و تأثیر سناریوهای مختلف تصویب پول الکترونیکی در بخش بانکی را ارزیابی خواهیم کرد. سرانجام ، ما در مورد اقدامات نظارتی و سیاسی که می تواند در پاسخ به خطرات ناشی از افزایش تصویب پول الکترونیکی اجرا شود ، بحث خواهیم کرد.

ویژگی های وسیله پرداخت

کلیه وسایل پرداخت مدرن (از جمله پول دیجیتال و ارز فیات) چهار ویژگی اصلی دارند:

نوع

هر وسیله پرداخت یا یک ادعا یا یک شی است. هنگامی که با استفاده از پول نقد برای فروشگاه های مواد غذایی در فروشگاه محلی پرداخت می کنید ، این یک وسیله پرداخت مبتنی بر شی است. این نوع معامله بلافاصله بدون نیاز به تبادل تعهدات یا اطلاعات بیشتر حل می شود. اگر با کارت بدهی خود پرداخت می کنید ، این یک وسیله پرداخت مبتنی بر ادعا است. با کشیدن کارت ، به بانک خود اختیار می دهید تا مالکیت یک ادعا را بر روی دارایی های خود به فروشنده منتقل کند.

پرداخت های مبتنی بر ادعا راحت تر از پرداخت های مبتنی بر شی هستند. بازرگانی که به خارج از کشور سفر می کند نیازی به حمل بار پول ندارد. تمام آنچه آنها نیاز دارند نامه اعتبار از طرف بانک خود است و آنها قادر به انجام تجارت هستند.

ارزش

برخی از اشکال پرداخت با یک مقدار ثابت همراه است ، اما برخی دیگر یک مقدار متغیر دارند. به عنوان مثال ، پرداختی که در USD انجام می شود دارای یک ارزش ثابت است و می تواند با دارایی های برگشتی ثابت مانند اوراق قرضه که می توانند در صورت تقاضا با ارزش چهره بازخرید شوند ، مقایسه شود. از طرف دیگر ، پرداختی که در بیت کوین انجام می شود ، دارای ارزش است که بسته به نیروهای بازار تغییر می کند. چنین پرداختی به این ترتیب شبیه ابزارهای عدالت است که هم خطرات صعودی و هم نزولی دارند. با این حال ، توجه به این نکته مهم است که موازی با ابزارهای بدهی و عدالت صرفاً برای نمایشگاه است. وسایل پرداختی مانند بدهی یا عدالت را نمی توان به همین ترتیب در دادگاه قانونی تشخیص داد.

پشت پرده

با برخی از وسایل پرداخت ، بازخرید توسط دولت تضمین می شود. پشتیبان دولت شامل بیمه سپرده ، وام دهنده آخرین راه حل و تسهیلات نقدینگی اضطراری است. با دیگران ، هیچگونه پشتوانه ای فراتر از هیچ شیوه ای محتاطانه و ساختارهای قانونی توسط صادرکننده وجود ندارد. پرداخت های حمایت شده توسط دولت نسبت به مواردی که دارای پشتوانه های "خصوصی" هستند ، پایدارتر و ایمن تر تلقی می شوند. با این حال ، این ویژگی فقط برای مطالبات ارزش ثابت مرتبط است.

فناوری تسویه حساب

برخی از اشکال پرداخت متمرکز در نظر گرفته می شوند زیرا از طریق یک طرف یا سرور متمرکز عبور می کنند. به عنوان مثال ، هنگامی که دو دارندگان حساب در یک پول نقد مبادله بانکی از طریق حساب خود ، این بانک به عنوان یک خانه مرکزی عمل می کند. بانک به طور موثری به عنوان یک "سرور" مرکزی که معامله را تکمیل می کند ، عمل می کند.

پرداخت های غیرمتمرکز توسط طرفین به معامله پردازش می شود بدون اینکه به شخص ثالث قابل اعتماد اعتماد کنید. به عنوان مثال ، اگر مشتری یک مشتری B 20 دلار پول نقد داشته باشد ، حساب نقدی A در حالی که حساب B اعتبار دارد ، بدهی می شود ، اما هیچ مرجع مرکزی درگیر نیست. بیشتر ارزهای رمزنگاری شده از فناوری لجر توزیع شده (DLT) استفاده می کنند که امکان ذخیره همه اطلاعات را با اطمینان و دقیق و بدون نیاز به یک مقام مرکزی فراهم می کند. عدم تمرکز امکان بررسی تاریخ مالکیت را فراهم می کند و با جلوگیری از واسطه ها ، هزینه های معامله را کاهش می دهد.

پول الکترونیکی و خطرات ناشی از آن برای بخش بانکی

طبق تعریف ، پول الکترونیکی هر واحد پولی است که در یک کیف پول الکترونیکی روی یک دستگاه فنی ذخیره می شود که ممکن است به طور گسترده برای پرداخت پرداخت استفاده شود. بسته به فناوری مورد استفاده ، محصولات پول الکترونیکی می توانند مبتنی بر نرم افزار یا مبتنی بر سخت افزار باشند. محصولات محبوب الکترونیکی شامل Alipay ، M-Pesa ، Libra ، Swish ، We Chat Pay و Stablecoins است.

استفاده از پول الکترونیکی دارای چندین مزیت است ، از جمله:

• لحظه ای که در آن معاملات در ثانیه های تقسیم شده انجام می شود.
• افزایش راحتی از آنجا که معاملات را می توان از هر نقطه جهان و در هر زمان معینی آغاز کرد.
• ذخیره یک سابقه تاریخی دیجیتال از هر معامله برای شفافیت. وت
• افزایش امنیت به دلیل سابقه دقیق تاریخی معاملات.

در روند نزولی ، پول الکترونیکی مانند سایر اشکال پول دیجیتال از پشتوانه های دولت لذت نمی برد. به همین ترتیب ، توانایی آن در احترام به درخواست های رستگاری فراتر از شک نیست.

به طور کلی ، پول الکترونیکی خطرات زیر را برای بخش بانکی ایجاد می کند:

ریسک نقدینگی: مسائل مربوط به پول الکترونیکی ممکن است همیشه بودجه لازم برای پوشش کلیه بدهی های برجسته داشته باشد. به همین ترتیب ، ممکن است تأخیرهایی قبل از برآورده شدن درخواست های رستگاری وجود داشته باشد.

ریسک پیش فرض: مسئله پول الکترونیکی به دلیل ضرر در سایر فعالیتهای تجاری یا عدم توانایی در انجام تعهدات بدهی شخص می تواند به طور پیش فرض باشد. اگر این اتفاق بیفتد ، ممکن است مشتریان دارایی های خود را توسط سایر طلبکاران توقیف کنند.

ریسک بازار: اگر دارایی های صادرکننده پول الکترونیکی به اندازه کافی ضرر و زیان زیادی در بازار داشته باشد ، صادرکننده ممکن است برای احترام به درخواست های بازپرداخت تلاش کند.

ریسک نرخ ارز خارجی: محصولات پول الکترونیکی که به صورت ارز غیر از واحد داخلی حساب می شوند ، دارنده را در معرض خطر ضرر در طی فرآیند تبدیل ارز قرار می دهد. یک نمونه خوب از یک محصول پول الکترونیکی که با این خطر همراه است ، Libra است-رمزنگاری رمزنگاری شده در سبد ارز.

روشهای کاهش خطر

سرمایه گذاری در دارایی های ایمن و نقدی: برای اطمینان از عدم موفقیت در مشکلات نقدینگی ، صادرکنندگان پول الکترونیکی فقط باید در دارایی های ایمن و نقدی مانند T-Cows و مقالات کوتاه مدت دولت سرمایه گذاری کنند. با این وجود بهتر است ، آنها می توانند در ذخایر بانک مرکزی مستقیم یا از طریق یک بانک مستقر (پروکسی) سرمایه گذاری کنند.

در صورت بررسی میزان دارایی های صادر شده: برای اطمینان از اینکه می توان تمام درخواست های بازپرداخت را به سرعت برآورده کرد ، یک ارائه دهنده پول الکترونیکی نباید دارایی های پول الکترونیکی را صادر کند که ارزش آن از ارزش صندوق های مشتری دریافت شده است.

تفکیک: دارایی های صادرکننده پول الکترونیکی نباید در سایر معاملات مالی به عنوان وثیقه استفاده شود. در حالت ایده آل ، این دارایی ها باید از ترازنامه جدا شوند تا اطمینان حاصل شود که وجوه مشتری حتی اگر صادرکننده ورشکسته اعلام شود ، تأمین می شود.

کنار گذاشتن سرمایه کافی: با داشتن سرمایه کافی ، یک صادرکننده پول الکترونیکی قادر به جبران خسارات بوده و تمام درخواست های رستگاری را کاملاً برآورده می کند. نیاز به ایجاد فوری و تقویت تنظیم صادرکنندگان وجود دارد و شاید آنها را در معرض مجموعه ای دقیق از نیازهای سرمایه قرار دهد.

انتقال وجوه مشتری به Trusts: برای به حداقل رساندن خطر پیش فرض ، ارائه دهندگان پول الکترونیکی می توانند دارایی های مشتری را به Trusts منتقل کنند ، حرکتی که به طور مؤثر آن دارایی ها را از ترازنامه ارائه دهنده جدا می کند. تنها نکته منفی این است که مقررات مربوط به عملیات و استفاده از اعتماد همیشه در سراسر حوزه های قضایی وجود ندارد. بنابراین ، ممکن است حفره هایی وجود داشته باشد که می تواند امنیت و قابلیت اطمینان اعتماد را تضعیف کند.

دلایل و ویژگی های کمک به پذیرش سریع جهانی پول الکترونیکی

پول الکترونیکی ممکن است یک فروشگاه پایدار از ارزش مانند سایر اشکال پرداخت مانند ارز فیات نباشد ، اما هنوز هم یکی از سریعترین محصولات پول دیجیتال در سراسر جهان است. برای برخی از زمینه ها ، سرویس M-PESA در کنیا تقریباً توسط همه افراد بالای 14 سال استفاده می شود. در چین ، ما چت پرداخت می کنیم و معاملات Alipay از ویزا و مستر کارت ویزا فراتر می رود.

در اینجا دلایل مختلفی در مورد پذیرش سریع پول الکترونیکی در سراسر جهان آورده شده است:

با داشتن یک پول الکترونیکی مانند We Chat Pay ، می توانید در عرض چند ثانیه معامله را انجام دهید. بیشتر سرویس دهندگان پول الکترونیکی با رسانه های اجتماعی ادغام می شوند و آنها را راحت تر می کند.

یکی از بهترین موارد در مورد پول الکترونیکی این است که می توانید معاملات مرزی را سریعتر از آنچه ممکن است با نقل و انتقالات بانکی یا پول نقد انجام دهید ، انجام دهید. سازنده بازار در کشور خارجی حتی ممکن است بتواند بازخرید به ارز محلی را فراهم کند.

blockchains پول الکترونیکی برای دارایی هایی مانند سهام و اوراق بهادار پرداخت یکپارچه معاملات خودکار را ارائه می دهد ، از این رو به طور بالقوه از جلوگیری از انجام کارهای برگشتی دستی ، سودهای قابل توجهی را تحقق می بخشد. محصولات تحت نظارت الکترونیکی می توانند نسبت به حساب بانکی ، یک نوع سپرده تقاضا کم خطر را ارائه دهند.

علاوه بر این ، استفاده از محصولات پول الکترونیکی در کدهای منبع باز بر خلاف فناوری اختصاصی می تواند قلمرو نوع معاملات را که می تواند انجام شود ، تقویت کند. به عنوان مثال ، می توان پرداخت های بشردوستانه را از طریق پول الکترونیکی انجام داد.

معاملات پول الکترونیکی نسبت به اکثر اشکال سنتی پرداخت ، از جمله نقل و انتقالات بانکی به بانکی و پرداخت کارت ، کم هزینه تر است. به عنوان مثال ، شخصی که یک ماشین را می فروشد ممکن است ترجیح دهد پرداخت را در پول الکترونیکی دریافت کند زیرا این پول تقریباً فوراً ، بدون هیچ گونه تاخیر در تسویه حساب و خطرات مربوطه ، در حساب آنها منعکس می شود.

در برخی از کشورهایی که محصولات پول الکترونیکی را اتخاذ کرده اند ، نشانه هایی وجود دارد که کاربران به این محصولات بیش از بانک ها اعتماد دارند.

ارزش پول الکترونیکی به عنوان بیشتر و بیشتر افراد آن را برای معاملات روزانه در آغوش می گیرند و هرچه تعداد بیشتری از کاربران آن را اتخاذ می کنند ، مهاجرت از روشهای پرداخت سنتی آسان تر می شود. در نتیجه ، ارزش همه شرکت کنندگان - موجود و آینده نگر - رشد می کند.

تأثیر سناریوهای مختلف پذیرش پول الکترونیکی بر بخش بانکی

پول الکترونیکی به لطف پشتوانه در مقیاس بزرگ ، به ویژه توسط شرکت های بزرگ فناوری بزرگ با پایگاه های بزرگ کاربر موجود و راه اندازی Fintech Nimble ، در بخش مالی افزایش یافته است. اما آیا این امر پایان روشهای سنتی پرداخت و B-پول (فرم های دیجیتالی پرداخت شده توسط بانکی) را هجی می کند؟آیا شاهد مهاجرت گسترده کاربران از بانک ها به ارائه دهندگان پول الکترونیکی خواهیم بود؟پاسخ ساده نیست ، اما این اجماع وجود دارد که با وجود افزایش سریع پول الکترونیکی ، اشکال سنتی پرداخت هنوز هم برای مدت طولانی نقش مهمی در بخش مالی دارند.

تصویب پول الکترونیکی در بخش بانکی می تواند به سه سناریو قابل قبول منجر شود. بیایید با جزئیات هر یک از آنها را طی کنیم.

سناریو 1: همزیستی

محتمل ترین سناریو این است که پول الکترونیکی و پول B همزیستی خواهند بود و دلایل مختلفی وجود دارد:

اول ، بانک ها از شبکه های توزیع قوی تر از ارائه دهندگان پول الکترونیکی و شرکت های بزرگ فناوری برخوردار هستند و کاربران "اسیر" دارند ، حتی اگر ممکن است به اندازه شرکت های بزرگ فناوری ، پایه های بزرگی نداشته باشند. دوم ، بانک ها می توانند سایر خدمات مالی را به مشتریانی که شرکت های بزرگ فناوری نمی توانند ارائه دهند ، فروش کنند. این شامل اضافه برداشت ، خطوط اعتباری و وام های مدت کوتاه به متوسط است. علاوه بر این ، ارائه دهندگان پول الکترونیکی ممکن است برخی از امکانات بانکی را مفید بدانند. به عنوان مثال ، آنها ممکن است وجوه مشتری را به عنوان گواهی سپرده یا اشکال دیگر بودجه کوتاه مدت به بانک ها بازیافت کنند. با این حال ، بانک ها به دلایل مختلف علاقه ای به تبلیغ یا پرورش این نوع رابطه با ارائه دهندگان پول الکترونیکی ندارند:

• پذیرش بودجه از ارائه دهندگان پول الکترونیکی به طور موثری به مبادله بودجه خرده فروشی ارزان و پایدار برای بودجه عمده فروشی گران قیمت و قابل اجرا خواهد بود.
• اعتماد به ارائه دهندگان پول الکترونیکی برای تأمین بودجه ، بانک را وادار به قطع روابط کلیدی مشتری می کند.
• کاهش تمرکز بر معاملات مشتری و بودجه سپرده منجر به از دست دادن دسترسی به داده های مهم می شود.
• ارائه دهندگان پول الکترونیکی فقط ممکن است علاقه مند به تأمین بودجه چند بانک بزرگ باشند و بانک های کوچکتر را در معرض خطر بودجه و خطر بیشتر نوسانات در بودجه قرار دهند.

برای مقابله با رشد پول الکترونیکی ، بانک ها گزینه های مختلفی دارند:

• آنها می توانند نرخ بهره بالاتری را برای سپرده ها ارائه دهند. بانک ها با استفاده از مدل تحول بلوغ (دارایی های طولانی مدت نسبت به بدهی های سپرده) سود کسب می کنند. به همین ترتیب ، آنها ممکن است بتوانند علاقه بیشتری نسبت به ارائه دهندگان پول الکترونیکی ارائه دهند. نرخ بالاتر سپرده ها نیز می توانند از طریق راندمان عملیاتی بیشتر ، به عنوان مثال ، با جایگزینی صندوقداران/فروشندگان با دستگاههای خودپرداز ، برآورده شوند.
• به عنوان مثال ، بانکها می توانند با ارائه کارتهای بدون لمس و برنامه های مبتنی بر تلفن که پرداخت ها را توسط کارت بدهی تسهیل می کند ، با کیفیت خدمات پول الکترونیکی رقیب شوند. چنین خدماتی شامل Venmo ، Apple Pay Cash و Zelle در ایالات متحده آمریکا آنها حتی می توانند یک سیستم پرداخت را در قالب سیستم تسویه حساب فوری هدف (نکات) مورد استفاده در منطقه یورو تهیه کنند ، که امکان تسویه حساب معاملات خرده فروشی را تقریباً به صورت واقعی فراهم می کند-زمان.

سناریو 2: مکمل

سناریوی احتمالی دیگر این است که ارائه دهندگان پول الکترونیکی بانک های تجاری را تکمیل می کنند و به افراد بیشتری در سیستم مالی مدرن کمک می کنند. پول الکترونیکی می تواند خانوارهای فقیر و شرکتهای کوچک و متوسط (SME) را به پذیرش اقتصاد رسمی و فناوری MO0De تشویق کند. به این ترتیب ، آنها همچنین با تسهیلات پس انداز و اعتباری ، خدمات حسابداری و خدمات مشاوره ای آشنا می شوند که می تواند به آنها در تصمیم گیری های بهتر مالی کمک کند. این سناریو قبلاً در کنیا بازی کرده است. از زمان ظهور M-Pesa در سال 2008 ، رشد قابل توجه در کشور وجود دارد.

بانکهای تجاری می توانند حتی در کشورهای توسعه یافته با ارائه دهندگان پول الکترونیکی همکاری کنند. این ارائه دهندگان معمولاً داده های مشتری زیادی دارند ، از جمله داده های متعلق به مشتریانی که محصولات پول الکترونیکی را از طریق بانکداری ترجیح می دهند. ارائه دهندگان پول الکترونیکی می توانند چنین داده هایی را تجزیه و تحلیل کرده و یافته های آموزنده ای را ایجاد کنند که می توانند برای استفاده در کمپین های هدفمند یا تخصیص اعتبار کارآمدتر با بانک ها به اشتراک گذاشته شوند.

سناریو 3: تصرف

سناریوی قابل قبول اما بعید است که می تواند یک تحول اساسی از مدل بانکی را ببیند. بانک ها می توانند مجبور شوند برخی از محصولات یا امکانات خود را برای ارائه دهندگان پول الکترونیکی واگذار کنند. به عنوان مثال ، کارکردهای مربوط به سپرده گذاری و اعتبار بانکهای تجاری می تواند تقسیم شود ، با مهاجرت سابق به ارائه دهندگان پول الکترونیکی در حالی که بانک ها روی تجارت اعتباری تمرکز می کنند. سپس ارائه دهندگان پول الکترونیکی می توانند سپرده ها را به اوراق قرضه دولتی یا ذخایر بانک مرکزی هدایت کنند. نتیجه کلی می تواند یک تحول بی سابقه از مدل بانکی کسری امروز باشد. بانکها سپرده می گیرند اما فقط بخشی از این موارد را در دارایی های نقدی مانند ذخایر بانک مرکزی و اوراق قرضه دولتی نگه می دارند که بقیه به خانوارها و بنگاه ها قرض داده می شوند.

اقدامات نظارتی و سیاست احتمالی در پاسخ به خطرات ناشی از افزایش تصویب پول الکترونیکی

از آنجا که پول الکترونیکی همچنان به بانکهای کسری که امروز می شناسیم ادامه می دهد ، یک توافق کلی وجود دارد که سیاست گذاران نمی توانند از کنار آن استفاده کنند. به ویژه بانکهای مرکزی می توانند نقش بازیگر را ایفا کنند. برای دیدن اینکه چقدر بانکهای مرکزی می توانند در ماتریس قدرت مالی بین بانک ها و ارائه دهندگان پول الکترونیکی مهم باشند ، مهم است که نقش آنها را در مدل کسب و کار کسری در نظر بگیرید. همه بانک ها موظفند حساب های خود را در بانک مرکزی نگه دارند. هر بانک باید حداقل مبلغ مشخصی را در این حساب داشته باشد. این پول ها برای تسهیل پرداخت یا اعتبار از یک بانک به بانک دیگر منتقل می شوند (همانطور که در بازار repo اتفاق می افتد). این انتقال ریسک اعتباری را از معاملات بین بانکی حذف می کند و کانال هایی را برای قابلیت همکاری در بین بانک ها باز می کند. در غیاب بانک مرکزی ، پرداخت های بین بانکی گران ، کند و بالقوه خطرناک خواهد بود.

بنابراین ، جای تعجب آور نیست که فراخوان بانک های مرکزی برای تنظیم ارائه دهندگان پول الکترونیکی به همان روشی که بانک ها را تنظیم می کنند. این به معنای ارائه خدمات تسویه حساب به ارائه دهندگان پول الکترونیکی و نیاز به آنها برای نگهداری از ذخایر بانک مرکزی تا زمانی که شرایط و ضوابط لازم را برآورده کنند. در واقع ، این در حال حاضر در برخی از کشورها اتفاق می افتد. به عنوان مثال ، مرجع پولی هنگ کنگ ، بانک ذخیره هند و بانک ملی سوئیس قبلاً مجوزهای ویژه ای را صادر کرده اند که به شرکتهای FinTech اجازه می دهد تا زمانی که بپذیرند تحت نظارت قرار بگیرند و شرایط خاصی را برآورده کنند. در چین ، برخی از محبوب ترین ارائه دهندگان پول الکترونیکی کشور ، مانند Alipay و WeChat Pay ، باید وجوه مشتری را در بانک مرکزی نگه دارند.

پیشنهاد پیش بینی شده از ذخایر بانک مرکزی به ارائه دهندگان پول الکترونیکی با مزایای مختلفی همراه خواهد بود:

• اول ، این حرکت ثبات پول الکترونیکی را تضمین می کند. می توان استدلال کرد که تمام آنچه ممکن است برای سازش اعتماد به نفس Trust En امروز از آن لذت ببرد ، یکی از پیش فرض های اصلی توسط یک ارائه دهنده محبوب و تثبیت شده است. همچنین خطر ابتلا به نقص ، ریسک ارزی و بیش از حد بالقوه نسبت به حمایت از صندوق های مشتری وجود دارد. تمام وقایع مربوط به این خطرات باعث اعتماد به نفس در سیستم پرداخت ، از بین بردن ثروت و در نهایت به خطر انداختن ثبات کل سیستم مالی می شود. برگزاری ذخایر بانک مرکزی توسط بانک مرکزی ریسک پیش فرض را کاهش داده و نقدینگی و ریسک بازار را از بین می برد.
• دوم ، بانکهای مرکزی قابلیت همکاری پرداخت را تضمین می کنند. این اطمینان حاصل می کند که اگر کاربر پول نقد را از ارائه دهنده X به کاربر دیگری که با استفاده از ارائه دهنده Y منتقل می شود ، منتقل کند ، تغییر سایه از حساب Trust X به Y وجود خواهد داشت. این امر اطمینان حاصل می کند که پول الکترونیکی که به تازگی برگزار می شود کاملاً پشتیبان و قابل بازخرید است.
• سوم ، بانک های مرکزی از ارائه دهندگان جدید یا نوظهور در برابر انحصارهای بین المللی پول الکترونیکی محافظت می کنند. چنین انحصاری ها به طور طبیعی از دسترسی گسترده به داده ها و اقتصادهای مقیاس برخوردار می شوند و ورود شرکت های کوچک و ورود به بازار را برای شرکت های کوچک دشوار می کند. بانک های مرکزی می توانند با ارائه وسیله ای برای تأمین پول ایمن و نقدی ، به ارائه دهندگان محلی کوچک کمک کنند تا این چالش ها را برطرف کنند. این امر به طور بالقوه برای جمعیت محلی نسبت به ارائه دهندگان خارجی و مستقل جذاب تر خواهد بود.
• ذخایر بانک مرکزی برای ارائه دهندگان پول الکترونیکی راه را برای انتقال مؤثرتر سیاست های پولی هموار می کند. به عنوان مثال ، با پرداخت بهره به ذخایر ، بانک های مرکزی و دولت ها برای کنترل نرخ سیاست های پولی به مصرف کنندگان در موقعیت خوبی خواهند بود و به طور بالقوه به بانکها فشار می آورند تا نرخ های وام دهی را که نزدیک به نرخ سیاست هستند ، ارائه دهند. اگر بانکها نتوانند رهبری بانک مرکزی را دنبال کنند ، خطر از دست دادن مشتری و بالقوه بیشتر برای ارائه دهندگان پول الکترونیکی را به خطر می اندازند.
• ذخایر به بانکهای مرکزی سکوی مناسبی برای راه اندازی نظارت دقیق و مجوز ارائه دهندگان پول الکترونیکی ارائه می دهد. به عنوان مثال ، ارائه دهندگان مسئولیت اجرای KYC (مشتری خود را می شناسند) و چک های شستشو و همچنین امنیت کیف پول و داده های مشتری را افزایش می دهند.