کانال سوئز

کانال سوئز یک آبراه ساخته دست بشر است که دریای مدیترانه را از طریق دریای سرخ به اقیانوس هند متصل می کند. این مسیر مستقیم تری را برای کشتیرانی بین اروپا و آسیا ایجاد می کند و عملاً امکان عبور از اقیانوس اطلس شمالی به اقیانوس هند را بدون نیاز به دور زدن قاره آفریقا فراهم می کند. این آبراه برای تجارت بین المللی حیاتی است و در نتیجه از زمان افتتاح آن در سال 1869 در مرکز درگیری ها قرار گرفته است.

کانال سوئز کجاست؟

کانال سوئز 120 مایل از پورت سعید در دریای مدیترانه در مصر به سمت جنوب تا شهر سوئز (واقع در سواحل شمالی خلیج سوئز) امتداد دارد. این کانال بخش عمده ای از مصر را از شبه جزیره سینا جدا می کند. ساخت آن 10 سال طول کشید و در 17 نوامبر 1869 به طور رسمی افتتاح شد.

استفاده از کانال سوئز که تحت مالکیت و اداره اداره کانال سوئز است، برای کشتی های همه کشورها باز است، چه برای اهداف تجاری یا جنگی - اگرچه همیشه اینطور نبوده است.

ساخت کانال سوئز

علاقه به یک مسیر دریایی که دریای مدیترانه و دریای سرخ را به هم متصل می کند به دوران باستان باز می گردد. مجموعه ای از کانال های کوچکی که رودخانه نیل (و در نتیجه، مدیترانه را به دریای سرخ متصل می کردند) در سال 2000 قبل از میلاد مورد استفاده قرار می گرفتند.

با این حال، ارتباط مستقیم بین مدیترانه و دریای سرخ به دلیل نگرانی از اینکه آنها در سطوح متفاوتی از ارتفاع قرار دارند غیرممکن تلقی می شد.

بنابراین، مسیرهای مختلف زمینی - با استفاده از وسایل نقلیه اسبی و بعدها، قطارها - به ویژه توسط بریتانیای کبیر، که تجارت قابل توجهی با مستعمرات خود در هند و پاکستان امروزی انجام می داد، به کار گرفته شد.

لینانت د بلفوند

ایده یک کانال بزرگ که یک مسیر مستقیم بین دو بدنه آب را فراهم می کند در دهه 1830 به لطف کار کاشف و مهندس فرانسوی لینانت دو بلفوند که در مصر تخصص داشت، مورد بحث قرار گرفت.

Bellefonds بررسی ایستموس سوئز را انجام داد و تأیید کرد که دریای مدیترانه و دریای سرخ، بر خلاف تصور عمومی، در یک سطح ارتفاع قرار دارند. این بدان معناست که می توان یک کانال بدون قفل ساخت و ساخت و ساز را به طور قابل توجهی آسان تر کرد.

در دهه 1850 ، با دیدن فرصتی برای مصر و امپراتوری عثمانی ، که در آن زمان بر کشور اداره می شد ، خدیو گفت پاشا (که بر مصر و سودان برای عثمانی ها نظارت داشت) به دیپلمات فرانسوی فردیناند دی لسپس اجازه داده بود تا یک شرکت برای ساخت یک شرکت ایجاد کند. یک کانالاین شرکت سرانجام به عنوان شرکت کانال سوئز معروف شد و به آن اجاره 99 ساله از طریق آبراه و اطراف آن داده شد.

اولین اقدام LeSeps ایجاد کمیسیون Inteationale Inteationale Pour Le L’Istheme des Suez - یا کمیسیون بین المللی برای سوراخ کردن Isthmus of Suez بود. این کمیسیون از 13 کارشناس از هفت کشور تشکیل شده است ، از جمله مهمترین آنها ، آلوئیس نگرلی ، مهندس برجسته عمران.

نگرلی به طور موثری بر کار Bellefonds و بررسی اصلی وی از منطقه ساخته شد و نقش اصلی را در تهیه برنامه های معماری برای کانال سوئز به عهده گرفت. گزارش نهایی کمیسیون در سال 1856 به پایان رسید. دو سال بعد ، شرکت کانال سوئز به طور رسمی تأسیس شد.

ساخت کانال سوئز

ساخت و ساز ، در شمال ترین بندر که پایان کانال ، در اوایل سال 1859 آغاز شد. کار حفاری 10 سال طول کشید و تخمین زده می شود 1. 5 میلیون نفر در این پروژه کار کردند.

متأسفانه ، به دلیل اعتراض بسیاری از سرمایه گذاران انگلیس ، فرانسوی و آمریکایی در کانال ، بسیاری از این کارگران برده بودند و اعتقاد بر این است که ده ها هزار نفر هنگام کار روی سوئز ، از وبا و دلایل دیگر جان باختند.

آشفتگی سیاسی در منطقه بر ساخت کانال تأثیر منفی گذاشت. مصر در آن زمان توسط انگلیس و فرانسه اداره می شد و چندین شورش علیه حکومت استعماری صورت گرفت.

این ، همراه با محدودیت های فناوری ساخت و ساز در آن زمان ، باعث شده است که کل هزینه های ساخت کانال سوئز به 100 میلیون دلار بالون ، بیش از دو برابر تخمین اصلی.

کانال سوئز باز می شود

اسماعیل پاشا ، خدیو از مصر و سودان ، به طور رسمی کانال سوئز را در 17 نوامبر 1869 افتتاح کرد.

به طور رسمی ، اولین کشتی ای که از طریق کانال حرکت می کرد ، قایق بادبانی امپراطوری امپراطور فرانسوی یوگی ، L'Aigle بود و پس از آن دلتای آستر اقیانوس انگلیس.

با این حال ، HMS Newport ، یک کشتی نیروی دریایی انگلیس ، در واقع اولین کسی بود که وارد آبراه شد و کاپیتان آن شب قبل از افتتاح تشریفات ، آن را به جلوی خط زیر پوشش تاریکی منتقل کرد. کاپیتان ، جورج نارس ، به طور رسمی به خاطر این عمل مورد توبیخ قرار گرفت ، اما همچنین به دلیل تلاش های خود در ارتقاء منافع این کشور در منطقه ، توسط دولت انگلیس مورد تحسین قرار گرفت.

S. S Dido ، اولین کشتی بود که از کانال سوئز از جنوب به شمال عبور کرد.

حداقل در ابتدا ، فقط بخارپزها قادر به استفاده از کانال بودند ، زیرا کشتی های قایقرانی هنوز در حرکت در کانال باریک در بادهای دشوار منطقه مشکل داشتند.