منابع

نمونه نامه دانشجویی در زیر به عنوان نمونه ای از نوع نامه ای که یک دبیرستان می تواند در فرایند تجدید نظر برای زمان اضافی از ACT یا هیئت مدیره کالج بنویسد ، در نظر گرفته شده است. برای دریافت وقت اضافی در SAT و گرفتن وقت اضافی در این قانون ، نمونه نامه های والدین و معلم را در راهنماهای انجمن مشاهده کنید.

هیئت مدیره ACT عزیز/هیئت کالج ،

تمام زندگی من در طول تست ها من دانشجویی بوده ام که دستم را بالا می برم و می پرسم که چقدر زمان در این دوره باقی مانده است قبل از اینکه بتوانم ترک کنم ، زیرا من قبل از بقیه کلاس راه را تمام کرده ام. در فوریه سال اول سال اول من ، این همه تغییر کرد: من دانشجویی شدم که به طرز وحشیانه ای دستم را بالا می برد و می پرسد چقدر زمان در این دوره باقی مانده است تا من آزمون خود را تمام کنم.

سومین ضربه مغزی من برای من آسیب زا بود. من تقریباً کل ترم دوم کلاس نهم را از دست دادم و در یک اتاق تاریک و بدون تحریک کاملاً جدا شدم. وقتی سعی کردم به مدرسه برگردم ، در یک کلاس می نشینم ، قادر به درک چیزی که گفته می شود نمی توانم درک کنم و آنقدر سرگیجه و بی نظمی شوم که مجبور شدم تا دوره دوم را ترک کنم و به خانه برگردم. در خانه ، من خواندن را اختصاص می دادم ، اما پس از آن درست وقتی حاشیه نویسی را تمام کردم ، می فهمیدم که من از هر چیزی که تازه خوانده ام ، مطلقاً به یاد نمی آوردم. توانایی من در حفظ اطلاعات به طور موقت به حالت تعلیق در آمده بود. من توانستم در طول تابستان از نظر جسمی بهبود یابم ، با این حال ، تا پاییز سال پیشرفته من نبود که فهمیدم چقدر چیزها تغییر کرده است.

انجام آزمایشات قبل از سومین ضربه مغزی من همیشه یکی از لباس های قوی من بوده است. بیشتر اوقات ، من تست های خود را با بیست یا چند دقیقه برای پس انداز کردن به پایان می رسانم و وقت می توانم حداقل یک بار بدون عجله کار خود را بررسی کنم. تنها اضطرابی که من تا به حال آزمایش کردم قبل از اینکه بروم و برای آزمون نشستم. من هنگام تحصیل از تمایل به موفقیت اضطراب داشتم ، اما این همه بود.

در حال حاضر، علاوه بر آن اضطراب قبل از آزمون، اضطراب شدیدی در هنگام تست زدن دارم. به دلیل استرس، قبل از اینکه واقعاً آنها را بفهمم و بتوانم به آنها پاسخ دهم، چندین بار سؤالات را دوباره می خوانم. بارها و بارها متوجه شدم که به سختی امتحانات را در مدرسه تمام می کنم و فقط تمام می کنم زیرا مجبور بودم کل صفحه آخر را عجله کنم. فکر نمی کنم از ژانویه سال اول تا کنون نتوانسته باشم کارم را در آزمون بررسی کنم. امتحان دادن یکی از نقاط ضعف من شد. وقتی در حین امتحان پشت میزم نشسته بودم، می شنیدم که مردم صفحه های تست هایشان را ورق می زنند، در حالی که من همان جا در صفحه اول نشسته بودم. یا پنج دقیقه مانده بود، می شنوم که همسالانم مدادهایشان را روی میزشان می اندازند که نشان می دهد آزمایش هایشان کاملاً تمام شده است، در حالی که هنوز دو صفحه کامل برایم باقی مانده است.

این وضعیت سرم را می چرخاند. اضطراب شروع می شود و فشار زیادی را احساس می کنم. دانستن اینکه چقدر از آزمونم با کمترین زمان باقی مانده است، از ترس تمام نشدن، استرس زیادی به من می دهد. این استرس شدید باعث حالت تهوع، سردرد، چشمانم درد می کند و تمرکزم را به سمت شکست سوق می دهد و از این رو حواس من را از آزمون منحرف می کند. همان قدر که سعی کرده ام وقتی این اضطراب به سراغم می آید روی آزمایشم متمرکز بمانم، استرس من بر تمایل من برای تمرکز بیشتر است.

چیزی که بیشتر از همه من را ناامید می کند این است که ساعت های بی شماری برای امتحانی مطالعه کرده ام که می دانم باید آن را به خوبی انجام دهم، اما بعد با گریه امتحان را ترک می کنم زیرا وقتی معلم اعلام می کند پنج دقیقه باقی مانده است، هنوز چیزهای زیادی دارم که جواب نداده ام.. به همین دلیل، اضطراب من افزایش می یابد و دیوانه وار شروع به عجله برای اتمام کار می کنم. در نهایت من آنطور که می دانم خوب عمل نمی کنم و تلاشم بی فایده به نظر می رسد. احساس می کنم که ضربه مغزی من را به این ناحیه بازگردانده است و تنها چیزی که می خواهم این است که مغزم مانند قبل از ضربه مغزی سوم کار کند، اما اینطور نمی شود.

وقتی ACT را بدون مطالعه با زمان منظم انجام می دادم، با گریه و اساساً می لرزیدم. از چهار بخش، من یک بخش را تمام نکردم و مجبور شدم به طور تصادفی حباب های زیادی را با یک دقیقه برای هر بخش پر کنم. برای بخش های ریاضی، علوم و ریدینگ، حتی نتوانستم نیمی از سوالات را تمام کنم. من هرگز در زندگی ام این همه استرس ناشی از آزمون را تجربه نکرده بودم، زیرا آن آزمون حتی به نشان دادن شخصیت من به عنوان یک دانش آموز نزدیک نبود. وقتی از آن آزمایش خارج شدم، می توانستم قسم بخورم که غش می کنم. اضطراب من به دلیل محدودیت زمانی به حداکثر رسید و در نتیجه از نظر جسمی تحت تأثیر قرار گرفتم.

وقتی دوباره بدون مطالعه ACT گرفتم اما این بار با وقت اضافه (x1. 5) تجربه کاملا متفاوتی داشتم. نه تنها توانستم هر بخش را به پایان برسانم، بلکه همان احساسی را که وقتی وارد شدم از آنجا بیرون رفتم. این تغییر عظیم در تجربه من را به هم ریخت. در نهایت، من در مورد مشکلم با شرکت در آزمون ها فاش کردم: اضطراب ناشی از محدودیت زمانی.

من معتقدم که زمان اضافی می تواند این اضطراب امتحان کردن را که با سومین ضربه مغزی ام ایجاد کردم جبران کند، و امیدوارم شما هم این کار را انجام دهید. من فقط می خواهم بتوانم به حداکثر پتانسیلم برسم و بهترین شاگردی باشم که می توانم باشم. از اینکه به من برای وقت اضافی در ACT در نظر گرفتید بسیار سپاسگزارم.

برای مشاهده راهنمای کامل زمان اضافی، به اینجا بروید.